veld van heelheid

Ik reisde vanochtend naar mijn veld van heelheid. Hoe ik er kwam was als een herinnering. De mist was opgetrokken en ik voelde ineens helder hoe er te komen.

Lag nog in bed. En vanaf moment van wakker worden rook ik mijn energieveld helder. Zoals ik het dagelijks ruik, afhankelijk van mijn eigen frequentie in het moment. Maar deze dagen alleen aan zee ruik ik ‘t het grootste deel van de dag. Ik zit hoog en zuiver in mijn eigen zijn.

Ook begon mijn energie te stromen. Een vuur vanaf de root naar het hart en daarna de breedte in.

De kat die naast me zat te spelen, gooi ik de kamer uit, ik wil even intunen op wat zich aandient. Ik ga weer liggen, sluit mijn ogen en zak in mijn diepe voelen. Mijn energielichaam zet meteen aan. In en rondom mijn lichaam. Ik geef me er nog dieper aan over. Dan maakt mijn bewustzijn een ronde veldvorm. Althans, ik zie een soort cirkel maar ik voel en weet, ook in het moment zelf, dat het geen daadwerkelijk cirkelveld is, maar symbool staat voor een frequentie waar ik energetisch instap.

Wat ook voorbij komt, zijn de tekens en boodschappen van de afgelopen dagen. Ze worden opnieuw getoond, als een puzzel dat ineens in elkaar klikt. Dit is mijn veld van heelheid. Ik zie het, maar ik voel het vooral. Ik voel het met mijn energetisch lichaam,
maar ik voel het vooral met mijn tranen. En ik weet het via mijn tranen. Via de emotie komt de informatie door.

Ik ga er met gemak nog dieper in en het wordt sterker en voelbaarder na elke overgave en dieper voelen. Een soort focus die ik me herinner als kind. Ik ken deze frequentie. Ik ken dit veld. En voel een zaligheid, een rust, een helderheid. Het is alles en tegelijkertijd is er niets. Het is gewoon heel.

Ik blijf er zo lang mogelijk in hangen. Zijn het vijf minuten? Zijn het er tien? Mijn aandacht beweegt langzaam eruit, de energie zakt. Ik was er.