een ontwaking voelt soms onmenselijk

De waarheid over een spontane (kundalini) ontwaking is dat het met tijd en wijle onmenselijk is. Een woord dat ik vaak heb gebruikt in mijn ontwaking. En het komt nog geregeld voorbij dat ik het voel. Een spontane ontwaking vraagt om bovenmenselijke draagkracht. Zo ervaar ik het. Ik vind het soms onmenselijk. 

De verruiming van mijn bewustzijn. Het meer kunnen zien en ervaren van mezelf. Het verruimt na intense belevingen. De diepte in. Diep voelen is voor mij geen kunst meer. Ik beheers het na al die intense beginjaren tot in de puntjes. Ook mijn energetische activaties kan ik inmiddels goed navigeren.

Maar het is door de lagen van frequenties heen breken en het shedden dat daarmee gepaard gaat. Na dagen van emo arriveer ik in een nieuwe laag, met een nieuwe frequentie waar weer meer waarheid wordt bloot gegeven. Een betere realisatie van mijn werkelijkheid. En waar ik nog helderder het wezen zie en voel dat ik ben. Maar het onmenselijke zit ‘m echter in de weg er naartoe. Niet het arriveren op elke nieuwe laag van mezelf. Maar in de reis die ik maak, emotioneel energetisch, in mijn aardse leefwereld. De emogolven die me onaangekondigd overspoelen, dagen achter elkaar. Waarbij je amper boven komt om lucht te happen. Een lichaam dat kapót is. Gesloopt. En dan proberen te blijven functioneren in een leven dat toch al tot op het bot is afgepeld. Het is soms uitputtend en voor niemand echt te begrijpen behalve voor mijzelf.

Ik stel mezelf de vraag … waar ben je, Es? waar ben ík? Alles wat ik dacht dat ik was, is niet meer. Is gestorven. En er herrijst een nieuw persoon.

Awakening means it’s you vs you. 
And one of you has to die.