the downfall

Het lijkt erop dat ik langzaam weer boven kom. De afgelopen weken waren extreem. Zo heb ik ze zelden ervaren. Terwijl mijn proces al verschrikkelijk intens is. Ik heb eerst in 10 dagen tijd een gigantische upgrade gehad. En daarna ging mijn lijf onderuit.

Energetisch.
Ik ging niet één, maar drie lagen in frequentie omhoog. Kwam energetisch op plekken waar ik nooit eerder was. 
Eerst extreme eenheidservaringen in mijn daily practice. Volledig connected met source. Onbeschrijfelijke ervaringen en zoals ik ze nooit eerder had. Ik moest die nog verwerken, toen t volgende zich al aandiende… meerdere spontane activaties, waarbij ik héél ver kon zien en heel diep nieuwe energieën kon ervaren. Op andere frequenties. In andere dimensies. Godinnen die zich aan me toonden in meerdere activaties. En wéér in andere activaties verschenen prachtige entiteiten in niet-menselijke vorm. Het was magisch en ik voelde daarbij uitzonderlijke krachten van mezelf die geactiveerd werden. Maar had weinig tijd voor integratie want er gebeurde zoveel meer …

Synchroniciteit.
Heb in diezelfde dagen, momenten ervaren van extreme synchroniciteit. Ik zag alléén maar tekens en kreeg continue boodschappen door. Er was geen stoppen aan. Kon niks níet zien. Ik kwam ook letterlijk in loops terecht. In het verkeer vooral. Die mij volledig van het pad en letterlijk uit de route kregen. Omleidingen en verkeerd rijden om mij op de tekens te wijzen. Het was krankzinnig. De reizen duurden twee keer zo lang. Een ‘bewijs’ van de frequentieverhoging. Een upgrade in communiceren met ‘t hogere. Maar vooral ook met mijn spirituele familie.

Fysiek.
Fysiek ging ik onderuit. Wederom. Alleen dit keer tot aan de Eerste Hulp aan toe. Het herstel zal nog paar weken duren. 
Mijn lichaam is, in twee jaar tijd, zo’n hoge frequentie gaan dragen. Ik loop al een jaar met ascensiesymptomen en was al eerder onderuit gegaan, maar reguliere of non reguliere zorg heeft me nooit verder kunnen helpen. Een spontane kundalini ontwaking is al niet bekend, laat staan wat ik daarnaast nog meer allemaal ervaar aan energieën/dimensies/bewustzijn.

Ik ben acuut in de rust gegaan. Alle spiritualiteit losgelaten. Alles. Ook mijn daily practice. Ik lag uren aan zee, te liggen, ging Sex & the City bingewatchen, hangmatten, met de kids midgetgolfen en slapen. Veel slapen. Maar zo afgesloten van het spirituele en niks meer voelen is vreselijk. Alsof je weer je niet-ontwaakte zelf bent. Depressie stak weer de kop op.

Tot een paar dagen geleden. Toen ik de verbinding met t spirituele weer begon te voelen. Ik kon weer adem halen. Voelde ook meteen dat deze nieuwe frequentie is belichaamd. Merkte meteen een groter bewustzijn op stukken. En energetisch wéér meer kracht. Er stroomt zoveel meer rond en door mijn systeem. En wat betreft de extreme synchroniciteit, het is er en het blijft zo.

Spiritueel zit ik dus weer goed. Maar fysiek is ander verhaal. Nu zit ik in een ziekenhuistraject waar ik mijn weg moet zien te vinden, waar niemand van ascensiesymptomen gehoord heeft. Maar het is ok, ik kweek bewustzijn bij de artsen terwijl ik ondertussen míj́n richting bepaal bij wie ik in behandeling wil en wat er vervolgens wel en niet mijn lichaam ingaat.

Dank voor ‘t lezen. Hoe heftig het ook klinkt, ik vertrouw op mijn pad en blijf het zeggen … ‘ook met zijn diepe, diepe dalen … ik zou het voor geen meter willen inruilen.’