mijn higher being

Ik werd wakker van zijn energie. Zoals ik hem ken in het spirituele. Al jaren. Ik noem hem mijn soulmate. Wij delen een energieveld. Ik rook onze samensmelting. Voelde zijn aanwezigheid.

Maar ik stapte eruit. En deed energetisch de deur dicht. Wat ik al een tijdje doe. Mijn rust behouden. Mezelf kiezen. Grenzen stellend. De ene keer duw ik hem uit mijn veld, de andere keer doet het me niks en ga ik verder met waar ik mee bezig ben en vanochtend was er even verwarring. Maar alle keren, zodra ik hem voel, zie of ruik, keer ik in no time terug naar mijzelf. Naar míjn energie. 

In de douche kwam het inzicht. Landde het in het stoffelijke. Voelde ik de belichaming van een stuk dat al weken speelde. Energie kwam op en schoot door mijn lichaam. Taal. Trilling. Emotie. Ik keek omhoog. Ik strekte mijn armen, hield mijn handen hoog, plat tegen de douchemuur en kwamen de woorden: ‘Es, je bent je energieveld aan het balanceren’.

Na de fases van getriggerd worden, daarna het continue spiegelen en vervolgens het loslaten van hem, ontstaat er nu een ruimte, een energetische space, waar ik, als zogeheten divine feminine (de ontwakende, de jagende, de zoekende energie) land in mezelf en de energie in mezelf balanceer. Reageert mijn systeem niet meer op hem. Reageert mijn energie niet meer. En het kost bijna geen moeite. Ik trek als vanzelf mijn energie terug in mezelf. En zak in rust. In mijn divine. In heelheid. 

Uit de douche. Voor de spiegel. Rol ik mijn deostick onder mijn arm. Ik zie het meteen. Mijn higher being.