Teruggetrokken

Ben nog steeds aan zee. Vorige week werd me in een helder beeld duidelijk gemaakt mijn rust te moeten pakken. Ik anticipeerde en voelde meteen ontspanning maar zakte daarna in onrust. Onrust in de rust aan zee.
Ik zie nu waarom. Omdat er vanalles aankwam. Wat niet te combineren is met het dagelijkse.

Het was een week zoals er velen zijn geweest, sinds mijn ontwaking. Waar ik in mijn bubbel kroop om mijn proces aan te kunnen. Je kan er niet meer bij hebben. Zo simpel is het. 

Op zaterdag voelde ik een activatie van het hart. Op zondag extreme energetische vermoeidheid. Op maandag diepe emoties van het hart. Op dinsdag enorme onrust. En in de daaropvolgende nacht intense energetische pijn rond de rootchakra. Het was maanden weg, maar deze was heftig.

En nu alles begint te zakken, zie ik de verbanden. Zie ik de tekens achteraf. Ik moest afschakelen om ruimte te maken voor mijn eigen proces. Want dit is wat er allemaal aankwam. En dat kost tijd. En vraagt om rust. En ruimte. Alleen zijn. Het wordt anders teveel. Het is al genoeg. En het voelt een beetje als een throwback naar de eerste jaren van mijn ontwaking. Ik kon niet anders dan zijn. Zijn ermee.

Als we ontwaken, ascenderen, gaan we nieuwe frequenties belichamen. We trekken ze de stof in. Elevation requires isolation. Zoek je rust. En blijf in de rust. Zodat alles goed kan integreren.