pioenrozen van mijn vader

In de avond pakte ik mijn camera en liep door mijn moeders tuin. Ik fotografeerde madeliefjes in het gras, veldbloemen en wat onbekende stengels achter het huis. Maar plots draaide mijn blik, energetisch gestuurd, en kwam ik met mijn lens uit bij een pioenroos die vol in de bloei staat. Ik zag het meteen. Het is een aanwezigheid. En profil. Een dierbare die zich laat zien via de roos. Het is mijn vader die zich kenbaar maakt. Ik had hem al gevoeld onderweg naar mijn ouderlijk huis, maar dit was toch prachtig. De rest van de avond voel ik zijn sluimerende aanwezigheid.

De volgende dag in de keuken, komt mijn moeder aanlopen, met de snoeischaar in de hand: “Ik loop even de tuin in. Achter in de tuin staan pioenrozen. Die wil ik in een vaas doen. Ik hoop wel dat ze lang goed blijven, want ze zijn zo prachtig.” Ik lach van binnen. Ik had haar niks verteld. En nu gaat ze, onbewust, de pioenroos plukken, omdat ze haar dierbare dichtbij wil houden. Omdat de energie haar de tuin in trekt. En hoe mooi, ze eigenlijk stiekem gewoon rozen van haar overleden man krijgt. Ik vind het prachtig. 

Maar wat ik niet had zien aankomen, toen ze vervolgens met een vaas vol pioenrozen de woonkamer in kwam, is dat ik niet alleen mijn vaders energie maar ook nog vier andere overleden dierbaren in de rozen zag. Vol in de bloei.