‘ga vooruit kijken’

‘Wie is er om jou te helpen?’ vroeg ik aan hem. Deze man, geboren met een open bewustzijn en die zichzelf, zijn kern, diep spiritueel ervaart. Hij zit hoog, energetisch.

Ooit waren wij man en vrouw. Paar levens terug. Nu is hij een begrijsde 60 plusser en leeft hij met zijn vrouw aan de andere kant van het land. Reiziger. Geboren als kamper. Met een energie van ‘aan mij kom je niet’, maar oh zo vertrouwd. Veilig. Zijn energie is dezelfde als andere leden uit mijn spirituele familie, al of niet overleden. Gekend of niet gekend door mij in dit leven.

‘Wie helpt jou?’ Hij begint ze op te noemen. Het zijn zielen die voorheen een rol hebben gespeeld als vader, als jong overleden broer, als grootvader. ‘Zij zijn er voor mij als ik ze nodig heb’. De energie komt op in mijn lichaam. Als een pijl schiet mijn kundalini door mijn lijf naar boven, naar het hart. Waar het warm aanwezig voelt. Ik weet wie die dit is. Ik voel het. Komt ook uit mijn spirituele familie. De tranen gaan rollen. We zeggen niks meer. Maar voelen.

En toch raak ik soms ook in de war van hem. Gefrustreerd eigenlijk. Kan mijn mind er niet bij, hoe hij ook zijn zinnen formuleert, zijn bewustzijn is soms ongrijpbaar voor mij.

Behalve deze. Ik maak in een verhaal een draaibeweging met mijn hand. Tegen de klok in. ‘Waarom ga je terug?’, vraagt ie. ‘Terug in de tijd.’ Ik ga met mijn vinger met de klok mee draaien, maar het kost meer moeite. ‘Je hebt zoveel jaren teruggekeken en zoveel geheeld, het is tijd om met de klok mee te draaien. Ik weet dondersgoed waar hij het over heeft. Het gaat over mijn healing van de afgelopen jaren. Ik voel het al maanden. Er is een duidelijke shift gekomen. ‘Is het klaar?’ vraag ik aan hem. Als een kind dat zijn spirituele vader aankijkt. ‘Ja, het is klaar, ga vooruit kijken nu, ga leven’.