donkere nacht van de ziel

You can’t really be a light worker, 
if you aren’t a shadow worker. 

De donkere nacht van de ziel is een periode waar velen die een abrupte spirituele ontwaking doormaken doorheen gaan. Het is een metafoor voor het sterven van het ego. Het is een transformerende spirituele ervaring die zich kenmerkt door het diepe gevoel van verlatenheid, eenzaamheid, zinloosheid, niet meer weten wie je bent. 

Het is een immense leegte die je voelt. Je wordt in je ontwaking namelijk ook letterlijk en figuurlijk “leeg gemaakt” van dat wat je ten diepste niet bent en eigenlijk ook nooit was. En je wereldbeeld, hoe je de wereld zag, is onderuit gehaald.

Bij mij is dit al sinds mijn ontwaking aan de gang. En het gaat in fases en met tussenpozen. Hele diepe donkere dagen of weken zoals je ze nooit kende van jezelf, je diepste dal dat nog dieper kan. Het voelt voor mij alsof ik dan ineens in een lager bewustzijn zit. En niks meer kan grijpen. Begrijpen ook. Verdoofd. In de mist.

Ik heb hierin verschillende ervaringen in verschillende fases. En je switched vaak terug of vooruit in deze fases.

Fase 1 is de crisis: Paniekaanvallen. Denken dat je gek wordt. Immens verdriet vanuit elke cel in je lichaam. 

Fase 2 is de leegte: Zinloosheid van je bestaan voelen. Het gevoel niet meer te willen leven. Deze laatste is mijn absolute low-point en heb ik nu vaak ervaren. Maar heb ook geleerd hoe je jezelf hier uit kunt halen. Hoe ik terugkom in een hogere frequentie. 

Fase 3 is zelfvervulling. Jezelf gaan vullen met liefde en dankbaarheid. Vanuit jezelf, en niet meer vanuit de buitenwereld.

Het proces blijven waarnemen is erg belangrijk, merk ik persoonlijk. Doorvoel maar blijf erboven hangen en neem jezelf waar. En daarnaast: overgave. Verzet in het voelen zal het proces verzwaren en vertragen. Zodra je in overgave gaat, kom je weer los. Het is de weg naar absolute bevrijding.