t rauwe vlees vh menselijke

Hoeveel tranen zijn er gelaten in mijn ontwakingsproces. Hoeveel momenten van diepe emoties. Hoe vaak ben ik overspoeld door opkomende pijn en verdriet. Hoeveel wanhoop gevoeld en alleen maar kunnen huilen. In bed, op bank, tegen het aanrecht of soms op de keukenvloer.

Vandaag is weer zo’n dag. Waarin het niet stopt. Waarin ik me bij elke huilbui probeer vast te klampen aan het woord Vertrouwen dat ik drie keer voorbij zie komen vandaag. Want diep uit mijn buik komt een oude pijn omhoog. Het onderste uit de put komt boven. Opgeschud door het veld van gisteren, waar in de sessie bij velen, inclusief mezelf, de derde chakra verkrampt aanvoelde. 

Vandaag is de purge. De release. Trekt het op random momenten energetisch samen rond de solar plexus, stroomt het via hart naar keel en laat het los. Huil ik mijn zoveelste huilbui van de dag. 

En ondanks de tekens, de boodschappen en zelfs de aanwezigheid voelen en zíen van mijn dierbaren in het spirituele, voelt het zwaar. Uitputtend. Vol snot. En lelijk. Ben ik gezakt in het rauwe vlees van het menselijke.